Waarom ik niet tweet

Ik heb geregeld van die revoluties die langs me heen gaan. Later haal ik ze dan vaak weer in. Het kan dus tussen twitter en mij nog helemaal goed komen, maar de tijd loopt niet in ons voordeel.

Een dikke vijf jaar nadat ik voor het eerst van microbloggen hoorde, heb ik nog steeds last van een ernstig writers block. Klachten over de stomme naam, de hype en de vervlakking lijken me allemaal wel geldig, maar die hoorden we ook over de telefoon en de grammofoonplaat. Wegrennen is zelden een optie. Mijn probleem is vooral dat ik niet weet wat ik zou moeten tweeten.

Als je een medium omarmt moet je het goed doen. Je moet je verdiepen in de specifieke kwaliteiten van een communicatiemethode en ze leren benutten.

Dat nu laat me bij twitter in de steek. De krachten van het medium lijken me de extreme snelheid en bondigheid. Ik heb wat proeftweets geschreven, maar het is mij te extreem. Ik kan mijn ei niet kwijt.

Ik ben behoorlijk snel, maar ik klop zelden de regionale media of internationale persbureau’s met hard nieuws. Overtikken en vertalen van wat al in het publieke domein is lijkt me niet waar mijn potentiële twittervolgers op zitten te wachten.

Wat ik goed doe is context bieden. Grijp zo’n nieuwskop en duid ‘m. Alles kan altijd korter en ik ben er trots op dat ik een verhaal van 500 naar 150 woorden terug kan brengen, Of van drie minuten naar 20 seconden. Maar 140 karakters?

blanco

%d bloggers like this: