Afgekapt

Tien woorden in een radiogesprek en de lijn begint kennelijk te kraken. Ik hoor dat zelf niet, maar de presentator pakt het mooi op. Nog een keer dan maar. ,,Tot daar hadden we je verstaan, Joost”. Als een voetballer die net even snel een oogwond heeft laten hechten spring ik weer het veld in. Een minuut lang is de geluidskwaliteit slecht, maar verstaanbaar, en dan niets meer. Afkappen maar.

Frustratie uiten is er niet bij, je weet nooit of je ineens toch weer op de zender zit. Even contact met de regisseur, maar die moet ook verder met improviseren natuurlijk. En dan wordt het stil op de lijn.

Zoiets gebeurt nou eenmaal weleens, alleen nooit eerder bij mij. En toevallig was het nou net een probleem waarbij ik me vooraf allerlei dramatische dingen had voorgesteld. Dat klopt ook wel. Het is een beetje als in een droom waarin je plots niet meer kunt praten.

Zo’n kruisgesprek is een punt waarop van alles moet samenvallen. Een degelijke inhoudelijke voorbereiding, concentratie opbouwen, stem opwarmen… en go.

Valse start, terug naar de kleedkamer, op naar de volgende. Dat verhaal dat ik wilde vertellen, dat kan ik niet kwijt. Punt. Einde werkdag.

Dan helpt het om ergere verhalen te horen. De mooiste was een collega wiens telefoon ooit uit haar handen werd gerukt tijdens een gesprek. Dat had ik oprecht liever gehad, al is het maar omdat ik dat ten minste niet kan optikken zonder te grijnzen bij de gedachte. Ik hoop dat dat fragment nog ergens bewaard is gebleven.

%d bloggers like this: