Mijn collega’s zijn er ook!

Het cliche ,,de media zijn massaal toegestroomd” heb ik nooit uit mijn strot of toetsenbord gekregen. Maar soortgelijke bewoordingen? Ik beken schuld. Soms kan ik het niet weerstaan, of word ik er specifiek naar gevraagd. En soms is het zelfs bijna relevant.

Maar het blijft een rare sprong om te maken, want je staat er zelf net zo hard bij. Meestal gebeurt het bij hypes, waarvan iedereen eigenlijk twijfelt of het wel belangrijk is. Alsof je op een verkleedpartijtje bent en plots je snor afdoet en al die rare kostuums eens lekker gaat uitlachen. Je hoort er even niet meer bij, Daarna gaat de snor natuurlijk weer op en sta je volop mee te dringen in de massa.
Kunsthalroofadvocaat Catalin Dancu en verslaggever Joost van Egmond. Welke film je van voren?
Kunsthalroofadvocaat Catalin Dancu en verslaggever Joost van Egmond. Welke film je van voren?

Als je het wilt vervolmaken kun je ook je collega’s laten zien of interviewen. In Senegal is het gangbaar uitgebreide shots van de zaal te laten zien bij een verslag van een persconferentie. Ik ben alles bijeen waarschijnlijk minutenlang op televisie geweest op die manier. ‘Kijk! Europese journalisten vinden dit ook belangrijk.’

De mooiste is om je collega’s tot zelfstandig item te maken:
– ,,Zo, dus u komt hier verslag van doen?”
– ,,Eh ja, u toch ook?”
Daarna kun je mooi van plek wisselen en het interview de andere kant op doen. Leuke bezigheidstherapie als er verder niets te melden is. Ultieme recycling. Veel mensen vinden het nog leuk om naar te kijken ook. Toen ik verslag deed van een apocalypsverwachting in een dorp in Servië werd ik geinterviewd door Pink, een massaal bekeken televisiestation. Ik heb nog nooit zoveel positieve reacties op mijn werk gekregen.
En ik kan daar weer een stukje over schrijven…
%d bloggers like this: